Karl Geens

België blijft wereldkampioen in het belastingen betalen. Dat blijkt uit een studie van de OESO, die deze week verscheen. Het zijn vooral de hardwerkende Vlamingen die het gelag betalen. Bovendien hebben we de op één na hoogste loonkost in de Eurozone, zo leert een studie van de Europese Commissie. “Die hoge belastingdruk weegt op de concurrentiekracht van onze ondernemingen“, zegt N-VA-begrotingsspecialist Steven Vandeput. “Gevolg: onze ondernemingen verliezen aan kracht als het gaat om jobcreatie en innovatie. Wij zeggen: bespaar op de uitgaven in de plaats van steeds nieuwe lasten door te voeren. En zorg voor een efficiëntere overheid!

(Knack) Het destructieve bochtenwerk van Di Rupo I

Na Wallonië in een sociaal-economische woestijn te hebben omgetoverd, wil de PS nu hetzelfde voor België.

Omtrent Dexia kan er, onder meer na het boek Dexia. Een Tijdbom van Dexia-insider Bernhard Ardaen, geen enkele twijfel meer bestaan dat dit dossier aan de Belgische belastingsbetaler nog vele jaren vele miljarden euro’s zal kosten. De bevolking wéét dat. Toch blijven zowel eerste minister Elio Di Rupo als minister van Financiën en vice-premier Steven Vanackere rondbazuinen dat men niet ongerust moet zijn, dat het allemaal allicht zo geen vaart zal lopen. Elke keer dat beide bewindslui deze vergoelijkende toon aanslaan, neemt hun geloofwaardigheid een bijkomende duik. Niet enkel bij de bevolking maar ook op de financiële markten waar men zich alsmaar luider afvraagt hoe diep de Belgische bewindslui hun hoofd in het zand kunnen steken.  lees verder

Vandaag las ik op de webstek van Knack weer een goed opinie-artikel van hoofdredacteur Johan Van Overtveldt.
Ik wil het jullie niet onthouden, “Wat elke Belg moet weten uit het nieuwe IMF-rapport over België”.

Het jaarlijkse evaluatierapport van de Belgische toestand door het Internationaal Monetair Fonds ligt voor. Samen met het jaarverslag van de Nationale Bank en de rapportering vanwege de OESO vormt dit IMF-document de troika van officiële beoordelingen van het reilen en zeilen van de Belgische economie.

Naar het beleid toe leent het 46 pagina’s tellende rapport zich tot een samenvatting in tien punten:

IMF met “substantiële risico’s” in de richting van uiteindelijk nog zwakkere prestaties.

• Het IMF is positief over de begrotingsingrepen tot nu toe maar stelde wel in het vooruitzicht dat tijdens de begrotingscontrole de “ad hoc uitgavenbevriezing” zou moeten vervangen worden door “structurele ingrepen van voldoende omvang”. Het IMF-rapport werd voor de begrotingscontrole afgesloten. Zoals ondertussen bekend kwamen die structurele ingrepen er maar zeer gedeeltelijk

lees verder

Dit is het resultaat van onderhandelen over iets waarover niet onderhandeld had moeten worden…

Het BHV-akkoord over de splitsing van de Brusselse rechtbanken is een ramp voor de Nederlandstaligen. Zo zal er nog maar één strafrechter zijn voor alle strafzaken in Brussel. Vlamingen die in Brussel een rechtszaak willen aanspan­nen zullen binnenkort dus veel trager bediend worden.
De prijs die de Vlaamse partijen hebben be­taald om het gerechtelijke arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV) te splitsen, is loodzwaar. Dat leert een nota van de rechtbank van eerste aanleg, die is bezorgd aan de minister van Justitie en De Tijd kon inkijken.

Er komt een apart parket voor Halle-Vil­voorde, met een eigen procureur en een eigen vervolgingsbeleid voor de Rand. Maar de ontdubbeling van de Brusselse recht­banken in Nederlandstalige en Franstalige rechtbanken stort de Nederlandstalige rechtsza­ken in een chaos.

lees verder

Vandaag las ik onderstaand artikel over de problemen met de Euro. Hoe het met de Euro verder gaat is afwachten… Duidelijk is wel dat Europa geen “België in het groot” mag worden. Meer economische bevoegdheden worden nu sluipend overgedragen aan de EU, misschien is dat een optie. Maar dan moet er ook eens gedacht worden aan het terug geven van andere bevoegdheden aan de lidstaten.

maandag 16 januari 2012 in Knack
De uitlatingen van Duits topindustrieel Wolfgang Reitzle (“Duitsland moet misschien uit de euro stappen”) vormen geen geïsoleerd fenomeen.

Er is in Duitsland altijd een terughoudende onderstroom ten aanzien van de euro geweest. Sedert de start van de eurocrisis eind 2009 nam de Duitse argwaan ten aanzien van de Europese eenheidsmunt verder toe, ook al doen de Duitse politici, met kanselier Angela Merkel op kop, hun uiterste best om zo pro-euro mogelijk te klinken.
lees verder

Dat De Standaard twee weken geleden berichtte dat Di Rupo de Franstalige regeringspartijen opgeroepen heeft ‘alles te doen’ om hun Vlaamse partners ‘de volgende verkiezingen te laten winnen’, hoeft niet te verbazen. Zoals Di Rupo verder stelt: ‘als de N-VA in 2014 de verkiezingen wint, [...] komen we in een confederaal land terecht.’ Ik dacht dat dit laatste in het programma van CD&V en VLD stond, maar soit, blijkbaar hecht Di Rupo even veel geloof aan de uitvoering van die programma’s als die partijen zelf. Alleszins: het eerste voorbeeld van de bereidwilligheid van de franstalige partijen, en dan vooral de PS met haar vakbondsaanhang, om deze regering samen te houden en alvast te doen alsof deze regering de noodzakelijke hervormingen doorvoert (quod non) hebben we de voorbije dagen reeds gezien. Men hielp Open VLD tevens een handje om te verbergen dat tegelijk met deze non-hervormingen een hele resem lastenverhogingen voor de werkende klasse doorgevoerd werd…

De formatie ligt tot maandag stil. Ondertussen zijn er natuurlijk wel enkele werkgroepen aan het cijferen. Een mens vraagt zich af wat er na meer dan 500 dagen nog te rekenen valt.
Toegegeven, over de begroting wordt nog niet zó gek lang gepraat. In de tijd dat de N-VA er nog bij was al helemaal niet, en nadien werd er weken alleen maar over het communautaire onderhandeld.

Maar toch. Iedereen weet al jaren dat er zware besparingen nodig zijn. Wat heeft de verschillende koninklijke gezanten belet om niet onmiddellijk een aantal begrotingsexperts aan het werk te zetten zodat de impact
van alle mogelijke scenario’s nu netjes op papier stond? Besturen is vooruitzien, heet het. Maar niet in België, zo blijkt. Het enige waar men begrotingsgewijs nu al een akkoord over heeft, is het streefdoel:
de federale overheid moet volgend jaar 11,3 miljard euro besparen. Het uitgangspunt, gebaseerd op voorzichtige economische ramingen, ligt vast. Dat is tenminste al iets waarover men het eens is.

En als signaal naar de internationale geldmarkten is het zelfs niet onbelangrijk. Maar nu mag men niet stilvallen. De doelstellingen moeten waargemaakt worden. Op zeer korte termijn. Hoe langer er wordt getreuzeld,
hoe meer de beleggers gaan twijfelen over de slagkracht en de ware bedoelingen van de nieuwe regering. Een paar tanden bijsteken is de boodschap, en ophouden met leuteren over de inspanning van “de anderen”, zijnde de gewesten.
De federale onderhandelaars moeten in hun eigen bord kijken. En als ze dat toch niet kunnen laten, dat ze dan een voorbeeld nemen aan Vlaanderen in plaats van er kritiek op te geven. Als de Vlaamse regering een
kindpremie wil geven, dan is dat háár beslissing. Zo werkt dat in een federaal land. De nationale regering is geen voogd van de Vlaamse regering. Dat is de kiezer.

Die Vlaamse regering heeft overigens, als enige overheid in dit land, een begroting in evenwicht. Voor de liberalen een teken dat ze nog meer inspanningen aankan. Zij willen Vlaanderen verplichten van overschotten te
boeken zodat het federale niveau wat minder moet doen. Dat is de omgekeerde wereld. Wie goed werkt moet beloond worden, niet bestraft.

Door Paul Geudens, Gazet van Antwerpen, 5 november 2011